De hemel kussen - of eigenlijk een harige microfoon.

Ooit zong ik in een bandje.
Ja, inderdaad.
Het was geen succes.

De reden dat ik in het bandje Pop-a-cast mocht zingen was pure schaarste. De bandleden - allemaal mannen - hadden een meisje nodig om voor op het podium te staan. Dat zou publiek trekken, zo wisten ze zeker. In het Delftse studentenleven, en helemaal in bepaalde scenes - zeg maar de nerd-scenes, waren weinig meisjes. Ik was er wel. 'Wil je zingen?' vroegen ze. Ik zei: 'Ja.'
(Natuurlijk wilde ik zingen, elk meisje dat opgegroeid is met Kinderen voor Kinderen en De Dolly Dots wil zingen)

Ze hadden moeten vragen: 'Kun je zingen?'

We gingen oefenen. De covers die Pop-a-cast wilde spelen waren van een andere orde dan Dolly Parton en Johnny Logan, die ik thuis draaide. Heavy gitaarmuziek en snoeiharde drumsolo's klonken achter me, en voor me stond een microfoon: een zwart harig ding, waar ik mijn lippen tegenaan moest duwen terwijl ik mijn longen uit mijn lijf zong (... euh, schreeuwde).

'Excuse me, while I kiss the sky.'

Oei.
Valser dan dat kon bijna niet.
Het deed echt pijn. Zelfs bij mij.

Toen het eerste optreden aanstaande was maakten de bandleden me voorzichtig duidelijk dat ze toch liever hun optreden zonder zang wilden doen. Dan maar geen meisje, dan maar gewoon goede muziek.

Ik vond het prima (pfff...) en keek vanuit het publiek naar ze, vol trots, want ik hoorde toch een beetje bij de band.

Pop-a-cast is nu twintig jaar geleden, maar vanochtend werd ik ineens wakker met de muziek van toen in mijn hoofd.

Ik schreeuw nu al de hele dag - ramen dicht - 'Purple Haze!' en ik gun jullie graag de echte zanger. Want wat is dat een lekker nummer.

0 reacties:

Een reactie posten