Een fietsvaldag

Ik had gisteren een fietsvaldag. Al zat ik geen moment op de fiets.

Een kind dat leert fietsen valt. Dat hoort zo. Mijn driejarige is er het levende bewijs van. Ik leg mijn hand op zijn onderrug, roep dingen als 'je kunt het' en 'blijven trappen' en bovenal 'vallen is niet erg, daar leer je van', ren naast hem en sus en kus zijn geschaafde knie of gekneusde teen. Sinds kort kan hij een stukje los fietsen. Superknap, vind ik dat.

Gisteren viel ik zelf - symbolisch dan.
Ik ben al maanden aan het schrijven. Op dit blog, aan #boek2 en #boek3 en #boek4, en aan andere topgeheime schrijfklussen. Ik schrijf en type en zet verhalen zwart op wit. Dat is hartstikke mooi en fijn, maar ook moedeloos geploeter soms. Dan wil ik een 'je kunt het' of een hand op mijn onderrug. Gisteren was zo'n dag dat ik een zetje nodig had. Maar ik kreeg het tegenovergestelde: gemene boomwortels en harde hagelstenen, en donderde van mijn fiets. Even bleef ik beduusd liggen.

's Avonds vond ik een citaat op twitter van @franxine:
Succes is 1x vaker opstaan dan je valt. 
Dat hielp.
Een nachtje slapen ook.

Vanochtend ben ik weer opgestapt. Een beetje beurs misschien, maar ik schrijf weer.

Fiets

2 opmerkingen: