Zeikwijf

Ik schreef een brief aan de Volkskrant - en heb hem inmiddels verstuurd.

zeikwijf

‘Zeikwijf’ staat er op de borden die de kinderen ophouden. Nou inderdaad. Met grote ergernis heb ik het artikel in de Volkskrant Magazine van 22 maart gelezen. Amper nuanceringen, alleen maar ja-knikkers op een lange klaagzang over het hebben van kinderen. Het maakte me zo boos dat ik nu een ingezonden brief zit te typen.

Kinderen maken niet gelukkig. Nee, hoezo? Kreeg je dan kinderen om gelukkig te worden?

Ja, ik heb zelf kinderen – 3, 6 en 8 jaar oud. Ja, een lege koelkast en zeurende kleuters is een lastige combinatie. Ja, een heleboel films zijn verdwenen uit de bios voordat ik een oppas geregeld heb. Ja, ik mis de wandelvakanties en het ‘lekker doen waar ik zin in heb’. Ja, ja, ja. Maar om daar over te zeiken, te zielenpieten, te zeggen dat kinderen lastig zijn? Om daar een artikel aan te besteden in een journalistiek blad?

Er zijn echt ergere dingen op de wereld. 

Dus tel je zegeningen, beste ouders, en hou alsjeblieft op met zeiken. En lieve Volkskrant, laat me nooit meer zo'n artikel lezen in die enige vrije minuut die ik mezelf op zaterdag kan toe-eigenen.

2 opmerkingen:

  1. Je hebt zo gelijk. Wat sneu voor de kinderen van die zeikouders, die zeikouders die zelf voor ze gekozen hebben. Je weet het toch vantevoren, voor je een kind krijgt, dat je iemand in je leven gaat laten die jouw zorg en aandacht nodig heeft? Zorg en aandacht die je zelf vroeger ook kreeg als kind (als het gioed is). Ik heb geen lastige kinderen, misschien heb ik daar mazzel mee. Of misschien zijn ze het niet omdat ik ze nooit dat predikaat opgedrukt heb.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Dank je. Raar he, dat gezeik, over iets wat er gewoon bij hoort, en dat in een krant. Ik las laatst over een oude dame met tig kinderen, die als motto had: niet klagen, maar dragen. Vond ik wel een mooie.

    BeantwoordenVerwijderen