Wereld...

Met mijn voeten op de wereldbodem, schreef ik, en keek nog eens naar de zin.

Wat een raar woord eigenlijk: wereldbodem.
De wereld heeft helemaal geen bodem. Een binnenste, ja, een omtrek, ja, heuvels, zeeën, vulkanen, ja. Maar geen bodem. En al die tijd dat ik naar dat woord keek dacht ik aan pizza. Ook rond, ook een bodem.

Goed. Het duurde even en toen vatte ik mijn fout.
Wereldbol.
Dat bedoelde ik.

Met mijn voeten op de wereldbol.
Het was nog steeds een rare zin. Inhoudelijk gezien dan: wie staat er nou op een bol? Ja, een circusartiest misschien, maar die bedoelde ik helemaal niet met mijn voeten.
Eigenlijk stond wereldbodem veel mooier.

Wereldbodem
Hoe kwam dat woord in mijn hoofd?
Een toevallige contaminatie?
Een gevalletje dyslexie?
Of de basis voor een poëtisch stuk?

Ik hoop het laatste.
Wereldbodem.

2 opmerkingen:

  1. Mooi woord. Er is zelfs een museum van, het wereldbodemmuseum: http://isric.org/content/kleurrijke-collectie-bodemprofielen-siert-nieuwe-wereldbodemmuseum

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wauw. Ik had geen weet van dat museum. Klinkt heel bijzonder. Veel succes! En het kan dus wel, op een wereldbodem staan, dat is goed nieuws.

      Verwijderen